به گزارش مرکز فولاد ایرانیان و به نقل از روزنامه دنیای اقتصاد، وزارت صنعت، معدن و تجارت این روزها همچنان بر داخلیسازی خودروهای جدید خارجی پافشاری میکند، چه آنکه معتقد است به این وسیله (ساخت داخل قطعات) میتوان هزینه تولید و قیمت تمام شده را پایین آورد.
با این حال، تجربه تولید انواع خودرو در ایران و داخلیسازی آنها نشان میدهد این حربه تقریبا هیچگاه کارگر نیفتاده و ساخت داخل نتوانسته قیمت تمام شده را پایین آورده یا کنترل کند. البته در اینکه داخلیسازی خودروها سبب ایجاد ارزش افزوده و اشتغال پایدار را نیز بهدنبال دارد، شکی نیست و طبعا وزارت صنعت نیز علاوه بر بحث کاهش قیمت، چنین اهدافی را نیز دنبال میکند.
در دنیا نیز خودروسازان وقتی از کیفیت و قیمت تمام شده محصولات قطعهسازان خودی اطمینان داشته باشند، طبعا به سراغ واردات نمیروند و تامین قطعات را از این منابع انجام میدهند. در واقع آنچه در تامین قطعات، اولویت بهشمار میرود، قیمت و کیفیت است؛ بهنحویکه برنده این بازی، قطعهسازانی هستند که محصولاتی با سطح کیفی مناسب و قیمت تا حد امکان پایین، تولید میکنند.
تردیدی وجود ندارد که تامین قطعات از منابع داخلی، تا حد قابلتوجهی هزینههای مربوط به بسته بندی و لجستیک را کاهش میدهد و این موضوع به نوبه خود بر کاهش هزینه تولید و قیمت تمام شده خودروها اثرگذار است.
با این شرایط، نمیتوان وزارت صنعت، معدن و تجارت را بابت اصل اهدافش در ماجرای داخلیسازی خودروهای خارجی مورد نکوهش قرار داد، چه آنکه ساخت داخل توام با کیفیت مناسب و کاهش قیمت، هم به نفع خودروسازی کشور است و هم به سود مشتریان. با این حال اما نگاهی به جاده داخلیسازی خودروها در ایران نشان میدهد بیشتر آنها و شاید همه شان، در طول این مسیر با کاهش قیمت مواجه نشده و حتی رفتهرفته به دلایل مختلفی از جمله تورم تولید و افزایش نرخ ارز و بهرهوری پایین و مواردی از این دست، روند صعودی قیمت را به خود دیدهاند. حال در این اوضاع و احوال، دو پرسش بسیار مهم پیش میآید که پاسخ به آنها میتواند به حل چالش ساخت داخل خودروهای جدید خارجی در ایران کمک کند. پرسش اول این است که آیا فضای کسبوکار و اوضاع اقتصادی ایران اجازه میدهد قطعات ساخت داخل با کیفیتی بهتر و قیمتی مناسب (یا حداقل برابر) با مشابه خارجیشان تولید شوند؟ و پرسش دوم اینکه اگر پاسخ منفی است، وزارت صنعت و خودروسازان داخلی باید چه روشی را در تامین قطعات محصولات جدید خود در پیش بگیرند؟
فشار داخلیسازی ادامه مییابد؟
با توجه به عواملی که شرح آنها رفت، مشخص میشود داخلیسازی اگرچه به خودی خود بر کاهش قیمت تمام شده خودروها اثرگذار است، اما در ایران با توجه به عوامل مطروحه، این اثرگذاری به حداقل رسیده است.
و بهتر است از وزرات صنعت بپرسیم فشار داخلی سازی در این اوضاع و احوال، کماکان فشار بر داخلیسازی را راهکار مناسب برای کاهش هزینههای تولید در خودروسازی کشور میدانند؟ احتمالا پاسخ آنها به پرسش مطروحه مثبت باشد، این در حالی است که بسیار بعید بهنظر میرسد با توجه به تجربههای قبلی، قیمت خودروهای پسابرجامی نیز در مسیری نزولی قرار گیرد.فراموش نکنیم که ایران خواه ناخواه باید به عضویت سازمان تجارت جهانی در بیاید و در آن شرایط و با حذف یا کاهش شدید تعرفهها، رقابت بر سر تامین قطعات بسیار افزایش خواهد یافت. این افزایش رقابت در صورتی که فضای کسبوکار و اقتصاد کشور اصلاح نشود و ساختار مالی خودروسازان و همچنین بهرهوری آنها بهبود نیابد، احتمالا سبب حذف بسیاری از تامینکنندگان داخلی خواهد شد. با این حساب، بهتر است دولت و وزارت صنعت در درجه اول تلاش برای بهبود اوضاع کسبوکار و اقتصاد کشور را بیشتر کرده و ضمن کاهش هزینههای خود در خودروسازی، ترغیب خارجیها به ساخت داخل را از مسیری غیر از اجبار و فشار، دنبال کنند.
منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
ستاره امیرپور کارشناس ارشد دانشگاه صنعتی شریف
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه