در تنها چند روز باقی مانده برای نجات معاملهای حیاتی، تاکاهیرو موری با جت اجارهای بین جلسات با قدرتمندترین مقامات واشنگتن و نشستهای عجولانه با کارگران فولاد کمربند زنگزده در رفت و آمد بوده است.
تا دوشنبه، مقامات آمریکایی باید تصمیم بگیرند که آیا به شرکت او، یعنی نیپوناستیل، اجازه دهند تا با پرداخت ۱۵ میلیارد دلار، مالکیت کامل شرکت فولاد آمریکا (US Steel) را به دست آورد. US Steel شرکت نمادینی مستقر در پیتسبورگ است که در اوایل قرن بیستم، همزمان با ظهور صنعت آمریکا تاسیس شد.
جذابیتآفرینی موری ماهها طول کشیده است، اما احتمال موفقیت آن در حال کاهش است.
نظر مقامات آمریکایی که تا ۲۳ دسامبر در مورد این توافق نظر خواهند داد، تقسیم شده است. این یعنی تصمیم نهایی میتواند به عهده جو بایدن، رئیسجمهور برسد – کسی که قبلاً مخالفت خود را با پیشنهاد شرکت ژاپنی اعلام کرده است. دونالد ترامپ، رئیسجمهور منتخب نیز همین نظر را دارد.
موضوع مهم، شغلها در سراسر کمربند زنگزده آمریکا و چگونگی حفظ آنها از دیدگاه واشنگتن است: از طریق حمایت از صنایع داخلی که بایدن و ترامپ در مبارزات انتخاباتی امسال بر آن تاکید داشتند، یا با تکیه بر شرکتهای خارجی بزرگ مانند نیپوناستیل.
نتیجه این تصمیم همچنین پیامی بینالمللی در مورد این موضوع خواهد فرستاد که آیا آمریکا، که مدتهاست مهمترین بازار خارجی برای شرکتهای ژاپنی بوده است، همچنان از سرمایهگذاری خارجی از متحدان خود در اروپا و شرق آسیا استقبال میکند. این موضوع در حالی مطرح میشود که ترامپ قول داده است تا با ارائه مشوقهایی، شرکتها را به سرمایهگذاری در آمریکا ترغیب کند.
حتی در منطقه مونولی در حوالی پیتسبورگ – جایی که نیپون بر روی کارزار جلب نظر مردم تمرکز کرده است و US Steel در صورت مسدود شدن معامله، از از دست رفتن مشاغل هشدار داده است – صداهای قدرتمندی وجود دارند که نسبت به این معامله تردید دارند.
برجستهترین مخالف این معامله، اتحادیه کارگران فولاد (USW) و رئیس آن، دیو مککال بوده است که علیرغم تلاشهای موری و مدیران فولاد او در هر دو سوی اقیانوس آرام، همچنان منتقدی سرسخت باقی مانده است.
مککال در مصاحبهای در دفتر مرکزی اتحادیه در پیتسبورگ گفت که به تضمین نیپون در مورد محافظت از شغلها نیاز دارد، اما به گفته او، این شرکت ژاپنی قصد دارد کارخانههای آمریکایی را تعطیل کند تا فولاد خارجی ارزانتر را به کشور وارد کند.
مککال گفت: «فکر میکنیم نهایتا آنها کار را رها کنند. داراییهای ما، به ویژه کورههای بلند ما را تصاحب میکنند و سپس قادر خواهند بود محصولات مازاد ظرفیت (در ژاپن و سایر کشورهایی که در آنها تولید میکنند) را به ایالات متحده وارد کنند.»
نیپون این موضوع را رد میکند و در عوض توضیح داده است که چگونه ۲.۷ میلیارد دلار برای افزایش ظرفیت جدید در گری، ایندیانا و مونولی هزینه خواهد کرد. در یکی از شهرهای دره، یعنی کلیرتون، کارگران فولاد با آگهیهای رادیویی و تلویزیونی و بروشورهای براق که وعدههای سرمایهگذاری و شغل نیپون را تبلیغ میکنند، بمباران شدهاند.
دن فورکو، رئیس سابق شعبه ۱۵۵۷ اتحادیه کارگران فولاد در کلیرتون گفت: «در حال تماشای فوتبال هستم و بعدش، به خدا، تبلیغ دیگری در مورد نیپون پخش میشود.»
فورکو گفت که او و همکارانش نیز «کاملاً مخالف» این معامله هستند.
او افزود: «مردم نگران حقوق بازنشستگی خود هستند و همچنین این که آمریکا باید فولاد خود را تولید کند. این یک موضوع ناشی از بیگانههراسی نیست، بلکه یک موضوع میهندوستی است.»
این نگرانیها در واشنگتن نیز بازتاب دارد. تصمیمی که در این آخر هفته گرفته میشود، به کشمکشی شرکتی پایان میدهد که به یک سنگ محک سیاسی در انتخابات، به ویژه در ایالت پنسیلوانیا تبدیل شده است.
بزرگترین مانع نیپون همچنان کمیته سرمایهگذاری خارجی در ایالات متحده (CFIUS) است، هیئت بین سازمانی فدرال که پیامدهای امنیت ملی اکتسابهای خارجی را ارزیابی میکند. مگر اینکه این کمیته به اتفاق آرا با این معامله موافقت کند، تأیید یا رد آن بر عهده بایدن خواهد بود.
هفته گذشته، وزارت خزانهداری ایالات متحده، که ریاست کمیته CFIUS را بر عهده دارد، نامهای به وکلای نمایندگی نیپون و فولاد ایالات متحده نوشت و نگرانیهای این هیئت در مورد این معامله را تشریح کرد.
از جمله نگرانیهای مطرح شده در نامه ۲۹ صفحهای این وزارتخانه، که توسط فایننشال تایمز مشاهده شده، این احتمال بود که شرکت ژاپنی ممکن است در آینده تصمیماتی بگیرد که ظرفیت تولید فولاد داخلی ایالات متحده را کاهش دهد و ایالات متحده را مجبور به وابستگی بیش از حد به واردات کند.
حداقل سه آژانس از آژانسهای CFIUS، از جمله وزارت خزانهداری، پنتاگون و وزارت امور خارجه، به این نتیجه رسیدهاند که اکتساب این شرکت فولادسازی نمادین آمریکایی هیچ خطری برای امنیت ملی ندارد. به گفته افراد آگاه از مذاکرات، کاترین تای، نماینده تجاری ایالات متحده، از جمله مخالفان این معامله است.
تصمیم دولت بایدن هر چه باشد، پیامدهای آن از واشنگتن تا توکیو منعکس خواهد شد و موضع ایالات متحده در مورد حمایتگرایی را حتی قبل از روی کار آمدن ترامپ با وعده افزایش تعرفهها نشان میدهد.
به گفته حامیان این معامله، در داخل کشور، مشاغل زیادی در معرض خطر قرار دارند.
در ماه سپتامبر، دیوید بوریت، رئیس فولاد ایالات متحده، هشدار داد که اگر ادغام آن با نیپون با شکست مواجه شود، این شرکت برخی از کارخانههای خود را تعطیل و دفتر مرکزی خود را از پیتسبورگ خارج خواهد کرد.
جک ماسکیل، معاون رئیس اتحادیه محلی USW 2227 در وست میفلین، در جنوب شرقی پیتسبورگ، گفت: «اینجا در دره مون، اگر این معامله انجام نشود، ما مانند یک بمب ساعتی هستیم.»
جیسون زوگای، رئیس همین شعبه، گفت که بیشتر اعضای اتحادیه محلی از این معامله به عنوان فرصتی برای نجات مشاغل و تضمین کارخانهها و تأسیسات فولادسازی خود حمایت میکنند.
زوگای، از حامیان بایدن، در جریان یک عکسبرداری در پیتسبورگ، شب قبل از انتخابات در ماه نوامبر، فرصتی برای لابی با ترامپ پیدا کرد.
زوگای گفت: «من دختر ۱۲ سالهام را با خود بردم تا شانس بیشتری برای صحبت با او هنگام گرفتن عکس داشته باشم. به او گفتم: “شما گفتید که خواهان سرمایهگذاری خارجی هستید و میخواهید مشاغل را نجات دهید – با این کار هر دو را به دست میآورید.”»
زوگای گفت: «از او خواستم که نگوید این معامله را متوقف میکند، نه در این گردهمایی که من همه این کارگران فولاد را آوردهام تا او را ببینند. و او این را نگفت – او برای هفتهها چیزی نگفت.»
در اوایل دسامبر، ترامپ، که در ۲۰ ژانویه جایگزین بایدن در کاخ سفید خواهد شد، در Truth Social پست گذاشت که این معامله را مسدود خواهد کرد.
مککال هرگونه ملاقات یا صحبت با ترامپ را تکذیب میکند. مککال گفت: «ما نامهای برای او فرستادیم و گفتیم، میدانید، مسائل زیادی وجود دارد و فکر میکنیم میتوانیم با هم کار کنیم و میخواهیم گفتگویی را آغاز کنیم.»
مککال گفت: «برای ما موضوع اعضایمان و امنیت شغلی، امنیت استخدامی، امنیت اقتصادی و امنیت بازنشستگی آنهاست. بنابراین ما از هر کسی که از این سیاست حمایت کند، حمایت میکنیم.»
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه