به گزارش مرکز فولاد ایرانیان و به نقل از دنیای اقتصاد:در حالی که نزدیک به سه دهه از پایه گذاری صنعت قطعه در ایران می گذرد و خودروسازان داخلی مدعی ساخت داخل ۹۸ درصدی بیشتر محصولات شان هستند، آمار واردات قطعات به کشور گویای واقعیت تلخ دیگری است. نگاهی به آمارهای منتشره نشان می دهد واردات انواع قطعات منفصله به خصوص طی چند ماه گذشته، در مقاطعی تا رده دوم جدول کالاهای وارداتی نیز صعود کرده است. بنابر آمار، واردات قطعات منفصله با ارزشی حدود ۸۰۰ میلیون دلار، رتبه چهارم از مجموع کل را به خود اختصاص داده است. اگر نگاهی به آمار ماهانه واردات کالا بیندازیم، متوجه می شویم واردات قطعات منفصله در برخی ماه ها دومین رده از مجموع کل کالاهای وارد شده را به خود اختصاص داده، آن هم در حالی که صدها قطعه ساز ریز و درشت در ایران مشغول فعالیت هستند.
در این شرایط، پرسش اینجاست که مقصد این حجم بزرگ از قطعات وارداتی کجاست؟ خودروسازان داخلی؟ همان ها که مدعی ساخت داخل ۹۸ درصدی بیشتر محصولات شان بوده و از خودکفایی می گویند؟ یا خودروسازان خصوصی که فعالیت شان بیشتر شبیه مونتاژ است تا تولید؟ البته بازار لوازم یدکی نیز قطعا یکی دیگر از مقاصد قطعات وارداتی به شمار می رود که آن نیز طبعا با خودروسازان داخلی در ارتباط است. در بین مقاصد مطرح شده برای قطعات وارداتی، می توان کمترین سهم را به خودروسازان خصوصی داد، چه آنکه آنها اگرچه با حداقل داخلی سازی به مونتاژ محصول در ایران مشغول هستند، با این حال سهم بازارشان حدود ۱۰ درصد است. با توجه به این سهم بازار نسبتا اندک و همچنین تیراژ محدود خودروسازان خصوصی، نمی توان مدعی شد مقصد اصلی قطعات وارداتی، بخش خصوصی صنعت خودرو کشور است. در مورد تامین قطعات یدکی نیز باید به این نکته توجه کرد که بیشتر این قطعات توسط خودروسازان داخلی تامین می شود و بنابراین بخش قابل توجهی از آمار واردات قطعه در حوزه لوازم یدکی نیز به شرکت های خودروساز داخلی مربوط می شود.هرچند بدیهی است که قطعات وارداتی در نهایت یا راهی خطوط تولید می شوند یا راه بازار لوازم یدکی را در پیش می گیرند، با این حال یک نقطه مبهم در این ماجرا وجود دارد و آن، مبدا سفارش دهنده این حجم از قطعه است. در واقع ابهام و پرسش بزرگ در پرونده واردات قطعه به کشور این است که واردات موردنظر به سفارش چه کسانی صورت می گیرد؟ آیا فقط خودروسازان سفارش دهندگان قطعه هستند؟
شاید در نگاه اول اینگونه به نظر برسد که فقط خودروسازان (چه سه خودروساز بزرگ کشور و چه فعالان بخش خصوصی) واردکننده میلیون ها دلار قطعه به کشور هستند، این در حالی است که این ماجرا، بازیگران دیگری نیز به نام «قطعه سازان» دارد. هرچند قطعه سازان همان طور که از نام شان بر می آید، کارشان تولید قطعه است، اما طی چند سال گذشته به دلایل مختلف به خصوص «سود بیشتر و دردسر کمتر»، روی به واردات آورده اند.اولین باری که خبر واردات قطعه از سوی قطعه سازان به صورت رسمی منتشر شد سال ۹۳ و در جریان قرائت گزارش تحقیق و تفحص از صنعت خودرو توسط نمایندگان مجلس شورای اسلامی بود. در این گزارش که حواشی بسیاری گریبان آن را گرفت و آخرین تحقیق و تفحص انجام شده از صنعت خودرو کشور تا به امروز به شمار می رود، رسما اعلام شد برخی قطعه سازان به جای تولید، اقدام به واردات قطعه آن هم با برچسب ساخت داخل می کنند. در گزارش منتشره آمده بود «با بررسی روند عملکرد صنعت خودرو کشور در زمینه تامین قطعات مورد نیاز، مشاهده می شود انگیزه تولید قطعات در داخل کشور به شدت کاهش یافته و گرایش به واردات قطعات بی کیفیت از خارج از کشور توسط «قطعه ساز نماها» و «واردات قطعات بی کیفیت چینی با برچسب ایرانی» افزایش داشته است. این اتفاق سبب شده خودروسازی ایران بیش از پیش به خارج از کشور وابسته شود. اوضاع به شکلی است که حتی در برخی موارد مشاهده شده خودروسازان راسا اقدام به واردات قطعات از خارج از کشور کرده و می کنند.»
منبع: دنیای اقتصاد
ستاره امیرپور کارشناس ارشد دانشگاه صنعتی شریف
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه