به گزارش مرکز فولاد ایرانیان و به نقل از روزنامه دنیای اقتصاد: قدرت سیاسی، امنیتی و اقتصادی سه دستاورد مهم افزایش ظرفیت تولید نفت است که بیژن زنگنه، وزیر نفت دولت به آن اشاره میکند. زنگنه که ۲۹ مرداد امسال با کسب ۲۳۰ رای موافق از سوی نمایندگان مجلس شورای اسلامی، بهعنوان وزیر نفت دولت دوازدهم انتخاب شد، دوشنبه شب(۶ شهریور) در برنامه «نگاهیک» حاضر شد و برخی برنامههای خود و تنگناهای آن را تشریح کرد. وی که آخرین رقم تولید را بیش از ۳ میلیون و ۸۰۰ هزار بشکه در روز و میزان صادرات نفتخام و میعانات گازی را روزانه بیش از ۶/ ۲ میلیون بشکه اعلام کرد، تولید صیانتی را به معنای فعالیت با حداکثر ضریب بازیافت دانست که افزایش قدرت اقتصادی، امنیتی و سیاسی کشور را به دنبال دارد. به گفته وزیر نفت، در برنامه ششم توسعه، ظرفیت تولید حدود ۸/ ۴ میلیون بشکه نفت در روز هدفگذاری شده است که البته این رقم، ظرفیت تولید است و میزان واقعی تولید در پایان برنامه متاثر از تعهدهای اوپک و دیگر موارد، ممکن است کمتر از ظرفیت تولید باشد.
زنگنه رقم کنونی تولید نفت در کشور را تقریبا مشابه سطح تولید پیش از تحریمها عنوان کرد و گفت: این درحالی است که طی این سالها، افت تولید نفت در میدانهای فلات قاره و شرق کارون جبران شده و تولید روزانه نفت در غرب کارون از حدود ۷۰ هزار بشکه در زمان آغاز به کار دولت یازدهم، به حدود ۲۸۰ هزار بشکه رسیده است. وی ضریب بازیافت مخازن نفتی ایران را بهطور میانگین ۲۷ تا ۲۸ درصد اعلام و بر ضرورت افزایش آن تاکید کرد. به گفته وی ضریب بازیافت، استاندارد جهانی مشخصی ندارد و میدانها متناسب با کیفیت زمین، مخزن و… ضریب بازیافتهای متفاوتی دارند. وزیر نفت افزود: در ایران میدانی داریم که ضریب بازیافت آن ۶۰ درصد است و از سوی دیگر در میدانی مانند آزادگان این ضریب کمتر از ۱۰ درصد است.
چالش تامین منابع مالی
زنگنه در بخش دیگری از صحبتهای خود به انتشار ۵ هزار میلیارد تومان اوراق مشارکت نفت در سال ۹۵ اشاره کرد و با بیان اینکه انتشار اوراق، ابزار گرانی برای تامین مالی است، احتمال انتشار دوباره اوراق را در سال ۹۶ کم دانست و گفت: دولت، انتشار حجم عظیمی از اوراق را در برنامه دارد و قابلیت پذیرش بازار سرمایه هم نامحدود نیست؛ ضمن اینکه نقدینگی اگر مهار نشده باشد، ایجاد تورم میکند و انتشار اوراق باید با مجوز نهادهای نظارتی باشد. وی ادامه داد: به این ترتیب، برای تامین منابع از داخل کشور، برای هر دو بخش بالادست و پایین دست صنعت نفت، به فکر استفاده از روشهای دیگری هستیم؛ هرچند به نظر باید بیشتر روی منابع خارجی تمرکز کنیم. زنگنه از مجوز انتشار ۵ هزار میلیارد تومان اوراق مشارکت یا معادل ارزی آن در سال ۹۶ و همچنین مجوز ۳ میلیارد دلاری دیگری که قانون بودجه به نفت داده است، خبر داد و گفت: باید برای تامین منابع مالی از روشهایی از جمله اوراق قرضه داخلی و خارجی استفاده کنیم؛ به نحوی که از نظر مسائل شرعی هم مشکلی نداشته باشد.
وزیر نفت درباره حجم سرمایه جذب شده در صنعت نفت طی سالهای اخیر گفت: مقداری سرمایه از طریق فاینانس در صنعت پتروشیمی وارد شده که جذب منابع است و نمیتوان آن را سرمایهگذاری نامید؛ اما قرارداد اخیری که برای توسعه فاز ۱۱ پارسجنوبی با کنسرسیومی متشکل از توتال فرانسه، شاخه بینالمللی شرکت ملی نفت چین (سیانپیسیآی) و شرکت پتروپارس ایران امضا شده است، به نوعی سرمایهگذاری خارجی به شمار میرود. وی درباره تاثیر سیاستهای آمریکا بر سرمایهگذاری در صنعت نفت ایران، بر شتابدهی به فرآیند امضای قراردادهای نفتی تاکید کرد و گفت: امضای هر قرارداد در حکم شکست سیاستهای آمریکاست. وی متنوع کردن طرفهای امضای قرارداد را نیز موضوع مهمی برشمرد و افزود: آمریکاییها که نمیآیند و خودشان ضرر میکنند؛ ما هم نباید تنها روی اروپا تمرکز کنیم، زیرا تنوع بخشیدن به طرفهای قرارداد میتواند حاشیه امنی برای صنعت نفت کشور در برابر فشارهای آمریکا باشد.
تعیین تکلیف همه میدانهای مشترک
وزیر نفت به برنامهریزی برای تعیین تکلیف همه میدانهای مشترک در دولت دوازدهم اشاره و عنوان کرد: در صورت تداوم روند موجود و حفظ همکاریهای ایران در سطوح بینالمللی، این کار شدنی است. وی به میدانهای مشترک از جمله سه میدان مهم آزادگان، یادآوران و یاران در غرب کارون، آذر، چنگوله و دهلران در غرب کشور و میدانهای فراساحلی فرزاد A و فرزاد B، فروزان، سلمان و اسفندیار اشاره کرد و گفت: برای این میدانها در حال مذاکره هستیم و امیدواریم توسعه میدان گازی پارسجنوبی هم در این دولت به پایان برسد. وزیر نفت درباره نتیجه مذاکره با شرکت دولتی نفت و گاز هند برای توسعه میدان فرزاد B نیز گفت: رئیسجمهوری خواسته بودند مذاکره ما با این شرکت هندی تا سپتامبر ۲۰۱۶ بهصورت انحصاری ادامه یابد و چنین هم شد؛ اما به نتیجه نرسیدیم. وی توضیح داد: براساس پیشنهاد این شرکت هندی، در طول ۲۵سال تنها ۱۰ درصد ارزش تولید میدان به ایران میرسد و ۹۰ درصد آن برای طرف مقابل میماند. چنین پیشنهادهایی برای ما جذابیت ندارد، زیرا هدف ما کسب درآمد برای کشور است.
منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
ستاره امیرپور کارشناس ارشد دانشگاه صنعتی شریف
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه