اما بعد از سال 2015 با افت نرخ رشد مصرف داخلی، فولاد چین با مشكل مازاد عرضه روبه رو شد. در سال 2015 میزان استفاده از ظرفیت تولید فولاد این كشور به حدود 71 درصد كاهش یافت و در سال 2016 دولت مرکزی تحت عنوان مبارزه با آلودگی هوا 65 میلیون تن از مازاد ظرفیت تولید کشور را كاهش داد و در نتیجه میزان بهره گیری از ظرفیت تولید فولاد به 75.5 درصد رسید. در كمتر از 15 سال چین بسیاری از سیاست های خود را تغییر داده بطوریكه همینك بیش از 50 درصد از فولاد خام چین توسط بخش خصوصی تولید می شود. این در حالیست که در سال 2003 تنها کمی بیش از 5 درصد از تولید فولاد خام در دست بخش خصوصی این کشور بود و در حال حاضر بسیاری از شركت های فولادی در چین دولتی نیستند. بنا به اظهار نظر مقامات این کشور، صنعت فولاد چین چندین مزیت دارد از جمله تجهیزات سطح بالا، شركت های پیشرفته، محصولات متنوع، نیروی كار بسیار حرفه ای و یكپارچه ترین سیستم فولاد در دنیا. بعلاوه در طی سالها سرمایه گذاری استانداردهای زیست محیطی كارخانه های چینی بسیار بهبود یافته و برخی از آنها به سطوح جهانی دست یافته اند. بسیاری معتقدند که تحکیم قوانین برای كاهش آلودگی هوا تأثیر چندانی بر تولید چین نخواهد داشت اما بدیهی است كه برخی شركت ها در مناطق كلیدی تحت تأثیر قرار بگیرند. اما در روند عرضه و تقاضا بطور كلی نوسانی ایجاد نخواهد شد. در طولانی مدت و با توجه بیشتر به قوانین زیست محیطی، كارخانه های فولاد هم به صرف هزینه برای بهبود شرایط زیست محیطی در كسب و كار خودشان توجه خواهند نمود. در این راستا رقابت، تغییر و تحول و همچنین به روز سازی در شركت ها توسعه خواهد یافت و همین اقدامات در طولانی مدت به نفع صنعت فولاد و ثبات آن خواهد بود. تحلیلگران معتقدند که صنعت فولاد چین در آینده با چالش های جدیدی روبه رو خواهد بود، چرا که مصرف فولاد روبه كاهش خواهد گذاشت و رشد اقتصادی از رشد با سرعت بالا به سوی رشد با کیفیت بالا تغییر می كند. این در حالیست که فاكتورهای بهبود رشد تولید ناخالص داخلی هم تغییر خواهند یافت.
آمار یکساله چین حکایت از این موضوع دارد :
مسئولان انجمن آهن و فولاد چین مدعی هستند که این كشور در طی پنج سال اخیر 100 تا 150 میلیون تن از ظرفیت تولید فولادش را كاهش داده است. فعالیت های چین در این زمینه عبارتند از جلوگیری از هر گونه افزایش ظرفیت، كاهش مازاد عرضه، تقویت قوانین زیست محیطی و افزایش و توسعه استانداردها. آنها در پاسخ به این سوال که چرا همچنان تولید فولاد چین بالا است هم اعلام نموده اند كه تولید فولاد متكی بر میزان تقاضا در بازار است و ظرفیت تولید فولاد را تضمین می كند. كاهش ظرفیت ها با كاهش و افزایش تولید متفاوت است. در سه ماهه نخست سال 2017 نرخ رشد فولاد خام در چین بیشتر از سال 2016 است اما این میزان افزایش باتوجه به رشد تولید ناخالص داخلی كه 6.9 درصد بوده نیاز بوده است و بیشتر برای پر كردن شكاف در بازار بعد از كاهش ظرفیت تولید بوده است. آنها در توجیه مازاد ظرفیت خود می گویند که مازاد عرضه فقط مختص چین نیست. آمریكا، ژاپن و اتحادیه اروپا هم در سال 1973 مازاد عرضه داشتند و بعد این مشكل را حل كردند. كشورهای پیشرفته بسته به بازارهای داخلی خود این مازاد عرضه را جذب كردند و در آن زمان چین به واردات از این كشورها مشغول بود. از اواخر 2015 چین هم در پی حل مشكل مازاد عرضه بوده و در پی اقدامی داوطلبانه، پیشگیرانه، قاطع و مستمر بوده است. روابط اقتصادی بین كشورها نزدیك است و تمایل به جهانی شدن با تمام چالش هایش فرآیندی قابل بازگشت نیست. سیاست های محافظتی مثل تعرفه ها ممکن است برای كوتاه پاسخگو باشد، اما در بلند مدت منجر به عقب ماندگی صنعت یك كشور شده و به صنایع پائین دستی صدمه وارد می كند. همچنین بر قدرت رقابت پذیری كشورها نیز تأثیر گذار است. علیرغم خود كفائی چین در زمینه محصولات فولادی، این کشور هنوز هم به مشاركت شركت های بین المللی و تكنولوژی های كلیدی نیاز دارد. چین در سالهای نه چندان دور محصولات فولادی و تجهیزات را از كشورهای اروپائی وارد كرده است. این کشور از سال 2005 صادركننده محصولات فولادی شد. اما در سال 2016 مجددا 13 میلیون تن فولاد از ژاپن، كره جنوبی و اروپا واردات داشته است. این مسئله شاید تا حدی نشانگر عزم چین در حل مشکل کاهش ظرفیت و عرضه خود و نویدی به صنعت فولاد دنیا باشد.
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه