محدوديت هاي ايجاد شده در صادرات محصولات فولادي چين ، روند افزايشي تقاضا در بازار داخل اين كشور ، تعطيلات سال نو و فصل زمستان باعث صامت ماندن صادرات محصولات فولادي چين در نيمه ي اول سال ٢٠١٨خواهد شد.
اما با افزايش قيمت الكترود گرافيتي و توليد فولاد به روش EAF در چندين كشور پيش بيني ميشود نياز فولاد ( محصولات طويل) در بازار جهاني تامين نگردد و باعث افزايش صادرات محصولات طويل كشور چين در سال ٢٠١٨ شود.
صادرات محصولات فولادي چين در سال ٢٠١٧ و پيش بيني وضعيت صادرات محصولات فولادي اين كشور در سال ٢٠١٨
بزرگترين توليد كننده و صادر كننده محصولات فولادي جهان ، كشور چين ، مدتي است در حال دست و پنجه نرم كردن با ظرفيت مازاد توليد فولاد مي باشد.
در ژانويه سال ٢٠١٦ ، دولت چين دستوري مبني بر كاهش توليد ١٠٠ الي ١٥٠ ميليون تني فولاد خام را صادر نمود. درسال ٢٠١٦ ظرفيت توليد فولاد خام اين كشور ٦٥ ميليون تن كاهش يافت و دولت چين كاهش ٥٠ ميليون تن ديگر را در سال ٢٠١٧ در دستور كار خود قرار داد. در ژوئن سال ٢٠١٧ انجمن اهن و فولاد چين خبر از كاهش ٤٢/٣٩ ميليون تن از ظرفيت توليد فولاد خام را داد و اعلام كرد تا پايان ماه اگوست به هدف خود يعني كاهش ٥٠ ميليون تن از ظرفيت فولاد خام دست خواهد يافت.
اما افزايش تقاضا در بازار چين و افزايش قيمت محصولات فولادي در بازار داخلي چين باعث شد بعضي از كارخانه هايي كه توليد خود را متوقف نموده بودند دوباره توليد خود را از سر بگيرند. لذا برخلاف برنامه ها و اهداف در نظر گرفته شده ، توليد فولاد خام بازهم در سال ٢٠١٧ در كشور چين افزايش يافت. تا پیش از سال 2015 رشد اقتصادي چين به دليل افزايش مصرف فولاد رو به افزایش گذاشت و به دنبال آن ظرفيت توليد فولاد اين كشور هم رشد يافت. اما بعد از سال 2015 با افت نرخ رشد مصرف داخلي، فولاد چين با مشكل مازاد عرضه روبه رو شد. در سال 2015 میزان استفاده از ظرفيت توليد فولاد اين كشور به حدود 71 درصد كاهش يافت و در سال 2016 دولت مرکزی تحت عنوان مبارزه با آلودگی هوا 65 میلیون تن از مازاد ظرفيت توليد کشور را كاهش داد و در نتیجه میزان بهره گیری از ظرفیت تولید فولاد به 75.5 درصد رسید. در كمتر از 15 سال چين بسياري از سياست هاي خود را تغيير داده بطوريكه همينك بيش از 50 درصد از فولاد خام چين توسط بخش خصوصي توليد مي شود. این در حاليست که در سال 2003 تنها کمی بیش از 5 درصد از توليد فولاد خام در دست بخش خصوصی این کشور بود و در حال حاضر بسیاری از شركت هاي فولادی در چين دولتي نيستند. بنا به اظهار نظر مقامات این کشور، صنعت فولاد چين چندين مزيت دارد از جمله تجهيزات سطح بالا، شركت هاي پيشرفته، محصولات متنوع، نيروي كار بسيار حرفه اي و يكپارچه ترين سيستم فولاد در دنيا. بعلاوه در طي سالها سرمايه گذاري استانداردهاي زيست محيطي كارخانه هاي چيني بسيار بهبود يافته و برخي از آنها به سطوح جهاني دست يافته اند. بسیاری معتقدند که تحکیم قوانين براي كاهش آلودگی هوا تأثير چنداني بر توليد چين نخواهد داشت اما بديهي است كه برخي شركت ها در مناطق كليدي تحت تأثير قرار بگيرند. اما در روند عرضه و تقاضا بطور كلي نوساني ايجاد نخواهد شد. در طولاني مدت و با توجه بيشتر به قوانين زيست محيطي، كارخانه هاي فولاد هم به صرف هزينه براي بهبود شرايط زيست محيطي در كسب و كار خودشان توجه خواهند نمود. در اين راستا رقابت، تغيير و تحول و همچنين به روز سازي در شركت ها توسعه خواهد يافت و همين اقدامات در طولاني مدت به نفع صنعت فولاد و ثبات آن خواهد بود. تحلیلگران معتقدند که صنعت فولاد چين در آينده با چالش هاي جديدي روبه رو خواهد بود، چرا که مصرف فولاد روبه كاهش خواهد گذاشت و رشد اقتصادي از رشد با سرعت بالا به سوي رشد با کيفيت بالا تغيير مي كند. این در حاليست که فاكتورهای بهبود رشد توليد ناخالص داخلي هم تغيير خواهند یافت. مسئولان انجمن آهن و فولاد چین مدعی هستند که اين كشور در طي پنج سال اخير 100 تا 150 ميليون تن از ظرفيت توليد فولادش را كاهش داده است. فعاليت هاي چين در اين زمينه عبارتند از جلوگيري از هر گونه افزايش ظرفيت، كاهش مازاد عرضه، تقويت قوانين زيست محيطي و افزايش و توسعه استانداردها. آنها در پاسخ به این سوال که چرا همچنان توليد فولاد چين بالا است هم اعلام نموده اند كه توليد فولاد متكي بر ميزان تقاضا در بازار است و ظرفيت توليد فولاد را تضمين مي كند. كاهش ظرفيت ها با كاهش و افزايش توليد متفاوت است. در سه ماهه نخست سال 2017 نرخ رشد فولاد خام در چين بيشتر از سال 2016 است اما اين ميزان افزايش باتوجه به رشد توليد ناخالص داخلي كه 6.9 درصد بوده نياز بوده است و بيشتر براي پر كردن شكاف در بازار بعد از كاهش ظرفيت توليد بوده است. آنها در توجیه مازاد ظرفیت خود می گویند که مازاد عرضه فقط مختص چين نيست. آمريكا، ژاپن و اتحاديه اروپا هم در سال 1973 مازاد عرضه داشتند و بعد اين مشكل را حل كردند. كشورهاي پيشرفته بسته به بازارهاي داخلي خود اين مازاد عرضه را جذب كردند و در آن زمان چين به واردات از اين كشورها مشغول بود. از اواخر 2015 چين هم در پي حل مشكل مازاد عرضه بوده و در پی اقدامي داوطلبانه، پيشگيرانه، قاطع و مستمر بوده است. روابط اقتصادي بين كشورها نزديك است و تمايل به جهاني شدن با تمام چالش هايش فرآيندي قابل بازگشت نيست. سياست هاي محافظتی مثل تعرفه ها ممکن است براي كوتاه پاسخگو باشد، اما در بلند مدت منجر به عقب ماندگي صنعت يك كشور شده و به صنايع پائين دستي صدمه وارد مي كند. همچنين بر قدرت رقابت پذيري كشورها نيز تأثير گذار است. علیرغم خود كفائي چين در زمينه محصولات فولادي، این کشور هنوز هم به مشاركت شركت هاي بين المللي و تكنولوژي هاي كليدي نياز دارد. چين در سالهای نه چندان دور محصولات فولادي و تجهيزات را از كشورهاي اروپائي وارد كرده است. این کشور از سال 2005 صادركننده محصولات فولادي شد. اما در سال 2016 مجددا 13 ميليون تن فولاد از ژاپن، كره جنوبي و اروپا واردات داشته است. این مسئله شاید تا حدی نشانگر عزم چین در حل مشکل کاهش ظرفیت و عرضه خود و نویدی به صنعت فولاد دنیا باشد.
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه