مگر کشوری مانند ترکیه به اندازه ما مزیتهای طبیعی فولادسازی دارد که در رده هشتم فولادسازی جهان قرار گرفته در حالی که ما در ردیف چهاردهم هستیم؟ هرچند فولادسازی در کشور ما با وجود این همه منابع طبیعی یک مزیت بهشمار میرود و این صنعت بهطور بالقوه این قدرت را در دل خود دارد که حتی جایگزین درآمدهای نفتی در اقتصاد کشور شود اما باوجود این موهبتهای الهی ما کی و چگونه میتوانیم در مسیر دانش و تولید برای این صنعت راهبردی گام برداریم؟ بیش از نیم قرن است صنعت فولادسازی در کشور پا گرفته و در۲، ۳ دهه گذشته نیز این صنعت توانسته زنجیره خود را تکمیل کند اما با وجود مزیتهای بالایی که برای تولید فولاد داریم باید بیش از آن، در این صنعت سرآمد شده و در راستای ایجاد دانش در این باره گام برداریم. در عمل شاهد هستیم که باوجود واحدهای مختلف تولید فولاد در کشور، تنها یک یا دو شرکت در زمینه ایجاد دانش فنی در این صنعت فعالیت میکنند. از حق نگذاریم یکی از مهمترین دستاوردهای صنعت فولاد، بهینهسازی فرآیند تولید آهن اسفنجی به روش فناوری ایرانی«پرد» است که ازسوی متخصصان و مهندسان ایرانی و با توجه به مزیتها و منابع طبیعی کشور بومی شده است. در نگاه کلان آنچه در صنعت فولاد احساس میشود این است که باید بیش از این باید نگاهمان را از محدوده استفاده از منابع طبیعی به سمت ایجاد دانش سوق دهیم زیرا یکی از مهمترین عواملی که میتواند در فضای رقابتی کنونی منجر به کاهش نرخ تمامشده و افزایش بهرهوری شود، گام به گام با دانش روز پیش رفتن و فراتر از آن خلق دانش است و یکی از مهمترین مباحثی که میتواند در این مسیر به ما کمک کند، ایجاد نقشه راه درست برای صنعت فولاد است. از اینرو، لزوم تدوین نقشه راه صنعت فولاد با دانش در این صنعت گره خورده که میتواند راه روشنی را برای صنعت فولاد هموار کند و با وجود تمام مزیتهای خدادادی ما را در این صنعت به اوج برساند.
گزارشگر فولاد
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه