عقب‌نشینی منطقی یک تولیدکننده مطرح فولاد و واهمه بازار

ظاهرا دیروز آخر وقت از سوی دفتر مرکزی فروش این کارخانه و بر خلاف جریان سازی های ملتهب بازار، حدود کیلویی ۴۰ تومان کاهش قیمت اعلام شده؛ که پیرو این موضوع علیرغم بازتاب ضعیف این حرکت در ابتدای امروز در تعداد معدودی از مبادی و دفاتر فروش؛ در تعداد زیادی از سایر مبادی این خبر به گونه ای سانسور شد بطوریکه بازتاب این کاهش قیمت خیلی کم رنگ در بازار دیده شد؛ تا اینکه در اواخر وقت در خلال نوسان سازی های فعالان لایه های مختلف بازار این خبر گم شد و رصد تغییرات احتمالی میلگرد این مبدا که غالبا نزدیک به نرخ میانگین و یا پایین تر از آنست؛ به فردا موکول گردید.

اما موضوع قابل تاملی که از این حرکت و در مواجه با عکس‌العمل بازار دیده میشود؛ توجه به وضعیت فعلی بازار داخلی فولاد است؛ بازاری که همچون توپی پر باد، حالا ظرفیت فشار بیشتر را نداشته و با هر دمش اضافه ای از کوره دررفته و گنجایش التهاب بیشتر را ندارد و این نشان از وخامت اوضاع این حوزه دارد.

واقعیتی که در زیر پوست این روزهای بازار فولاد کشور دیده میشود؛ از دست دادن جذابیت آن برای حوزه سرمایه است؛ همانطوریکه پیش تر هم هشدار داده شده بود؛ سرمایه هوشمند ترین المان اقتصاد هر کشور است؛ بطوریکه بصورت آگاهانه به سمتی متمایل میشود که اولا امن باشد و دوم اینکه از حاشیه سود تضمین شده و معقولی برخوردار بوده و در واقع ROI آن مطلوب و منطقی باشد.

از نگاهی دیگر منشأ واهمه بازار در عقب‌نشینی ها و یا ایستایی بازار هم در ارتباط با همین موضوع قابل واکاوی است؛ بازاری که بدون پشتوانه منطقی و صرفا تحت هیجانات کاذب نشأت گرفته از تنش های سیاستهای خارجی کشور، توسط عده ای خاص و در سرچشمه‌ها نوسان گیری میشود؛ قطعا به محض توقف و سکون آسیب پذیر خواهد بود؛ وضعیت فعلی بازار داخلی فولاد و سطوح قیمتهای فعلی با توجه به ماهیت تولید فولاد در کشور و بر خلاف کشورهای همسایه که مواد اولیه آن مثل ترکیه که قراضه آهن وارد میکند و یا عربستان سعودی و امارات که واردکننده عمده شمش منطقه هستند؛ تماما” در داخل کشور و از منابع داخلی و بدون واردات مواد اولیه تولید میگردد؛ از طرفی مهندسی عرضه و بالاتر نگه داشتن نرخهای فعلی از نرخهای واقعی آن و حباب دار بودن این سطوح قیمتی به مثابه توپی است که اولا گنجایش بادشدن بیشتر را ندارد و دوم اینکه به هوا پرتاب شده؛ و به محض توقف هر آینه احتمال سقوط و تخلیه هوای مازاد آن حتمی خواهد بود و لذا راهی برای کارگردانان پشت پرده باقی نمی ماند به جز فرار رو به جلو و تلاش برای حفظ این شتاب با القای التهابات مصنوعی و تحریک خرید کاذب و مازاد سمت تقاضا؛ که این روزها با اقبال تنشهای سیاسی کمک کننده به این جریانات همسو شده است؛ اما غافل از این موضوع که گنجایش بازار در پذیرفتن این التهابات هم حدی دارد و ظاهرا این روزها شاهد به آستانه رسیدن این توپ مملو از باد و پرتاپ شده هستیم بطوریکه هرگونه دمش و شتاب بی هدفی؛ پس زده شده و با نتیجه و رفتار منفی از سوی بازار تقاضا مواجه میشود.
قطعا ادامه این عکس العمل منفی سمت تقاضا و بی میلی سرمایه برای مانور در حوزه فولاد به همراه مشکلاتی که برای حوزه صادرات فولاد در ماههای آتی و پیش رو دیده میشود؛ با توجه به ظرفیتهای بی بدیل فعلی تولید فولاد داخلی؛ نشانه خوبی برای آینده این بازار نبوده و لذا این توپ معلق در هوا به محض کاهش شتاب؛ دیر یا زود و به احتمال زیاد، به زمین برخورد کرده و چه بسا تخلیه خواهد شد.

بنظر میرسد برای رهایی از این بن بست؛ کارگردانان پشت صحنه میبایست با عنایت به شرایط فعلی، دست از لجاجت برداشته و از فشار فعلی حاکم بر بازار داخلی بکاهند تا شاید بدین وسیله از بروز مشکلات بیشتر و پیش رو در حوزه فولاد جلوگیری شود.

اصفهانی – گزارشگر فولاد