چشماندازی که باید زیرساختهای لازم همانند حملونقل را بیش از پیش برای خود تدارک ببیند. این درحالی است که سامانه حملونقل کشور درحالحاضر به هیچ عنوان جوابگوی چنین چشماندازی نیست.
نگاه طرح جامع فولاد به ایجاد زیرساختها به این سمت و سو است که حملونقل ۴برابری در زمینه ریل ایجاد کنیم تا ایجاد چنین ظرفیتی درخور توجه باشد، زیرا توسعه خطوط ریلی و سرمایهگذاری در این بخش با توجه به روند گذشته، یکی از چالشهای اصلی طرح جامع فولاد بهشمار میرود. به منظور ایجاد زیرساخت برای ۵۵میلیون تن فولاد باید حدود ۱۳میلیارد یورو سرمایهگذاری انجام شود که حدود ۶میلیارد آن به شبکه حملونقل اختصاص یابد ولی موضوع این است که تاکنون چنین سرمایهگذاری انجام نشده است.
از اینرو اگر نتوانیم در افق چشمانداز برای حملونقل سرمایهگذاری مناسب کنیم، به نوعی در این صنعت با ترافیک سنگینی که در نهایت به قفلشدگی منجر میگردد، مواجه خواهیم شد. در زمینه صادرات نیز باید شبکه حملونقل دریایی را بهبود بخشیم، این در حالی است که اسکلههای ما در وضعیت مطلوبی قرار ندارند.
همچنین به دلیل دولتی بودن بنادر ایران در عمل شاهد هستیم که رقابتی بین آنها شکل نگرفته است. این در حالی است که برای رقابتی بودن هزینه حملونقل دریایی، نیاز به ساخت اسکله با عمق آبخور ۲۴ متر داریم تا امکان پهلوگیری کشتیهای با ظرفیت ۳۰۰ هزار تن فراهم شود. از اینرو صنعت فولاد کشور باید بیش از پیش به توسعه زیرساختی حملونقل زمینی و دریایی توجه کافی کند.
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه