بدین ترتیب سرنوشت بیانیه پایانی «جی ۷» هم به توافقنامه آب و هوایی پاریس، توافق هسته ای با ایران و قرارداد تجارت آزاد گره خورد تا جدایی طلبی و شاخ و شانه کشی رئیس جمهوری آمریکا برای دوستان سابق کاخ سفید وارد مرحله تازه ای شود.
این رفتار «غیر متمدنانه» ترامپ که به دور از عرف دنیای سیاست و دیپلماسی ارزیابی می شود حالا دیگر کمتر با پذیرش مصلحت آمیز و مسامحه گرانه متحدان همراه است. رئیس جمهوری آمریکا البته تنها طرف این تعامل چند گانه است که هیچ تغییری در رویکرد خود ایجاد نکرده است.
او از نخستین روزهای «کاخ سفید نشینی» نشان داد با پیمان های چند جانبه مشکل دارد و «سیاست حمایت گرانه» از اقتصاد کشورش برای او از هر تعهد و پیوندی مهمتر است.
دونالد ترامپ پس از بدست گرفتن قدرت اجرایی در کشور دارای قوی ترین اقتصاد جهان تنها به یک فرصت چند روزه نیاز داشت تا از همکاری با یازده کشور دیگر در حوزه اقیانوس آرام خارج شود و با این تهدید که قرارداد نفتا را مورد بازنگری قرار می دهد مشارکت تجاری و سرمایه گذاری در سراسر آتلانتیک را با چالش مواجه کند.
او در پاریس برغم اصرار و تاکید همه کشورهای جهان، با تاکید بر اینکه توافقنامه آب و هوایی «قلابی» است از آن خارج شد و اعلام کرد موافقت با این پیمان یعنی چشم پوشی از سه تریلیون دلار تولید ناخالص ملی در آمریکا و از دست رفتن بیش از شش و نیم میلیون شغل در کشورش.
در باره توافق هسته ای با ایران نیز که دیگر همه چیز کاملا روشن شده است. رئیس جمهوری آمریکا تنها کم مانده است که به زبان اقرار کند به این دلیل از برجام خارج شده که اوباما آنرا امضاء کرده بود. او بدون دادن توضیحات منطقی و ارائه مستندات لازم می گوید این توافقنامه که کل جامعه بین الملل آنرا بهترین راه برای مهار برنامه هسته ای نظامی در ایران می دانند «بدترین توافق» است و من حاضرم اگر ایران بخواهد برای توافقی جدید (که بعید است به استحکام توافق موجود باشد) با ایران وارد مذاکره شوم.
شهرفولاد
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه