تا زمانی که اقتصاد ایران بخواهد با صادرات منابع (نفت، گاز و معادن) و همچنین مواد اولیه و خام تولید شده با رانت منابع، درآمد ارزی به دست بیاورد، در مقابل ناچار است که کالاهای مصرفی وارد کند. معادله صادرات مواد خام و اولیه با واردات کالاهای مصرفی بسته می شود.
معضل بزرگ این است که واردکنندگان مهم مواد اولیه و خام از ایران، کشورهای تولیدکننده (با هزینه ارزان) مانند چین و هند هستند و نه تنها تولیدکنندگان ضعیف ایرانی که تولیدکنندگان قدرتمند جهانی هم توان تحمل پایینی در برابر کالاهای صادراتی آنها دارند.
بنابراین با استمرار اقتصاد تک محصولی متکی به رانت منابع و در غیاب وجود نهادها و ساختارهای پشتیبان تولید داخی، تحقق رشد بخش تولید دور از انتظار است.
چالش کلیدی امروز ایران این است که با توجه به جمعیت و وسعت و استمرار روند فروش منابع، به نقطه ای رسیده که دیگر تداوم آن امکان پذیر نیست.
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه