قیمت متوسط روز چهارشنبه 25414 ریال شد، هرچند بعدازظهر چهارشنبه قیمت آرام گرفت و روند صعودی متوقف شد هنوز بارگیری از اهواز و اصفهان که مبادی اصلی و شاخص حمل هستند شروع نشده و این مسئله در هفته آینده با تعطیلات در راه تشدید می شود، تا زمانی که بارگیری ها به حالت طبیعی برنگردد بازار با احتیاط برخورد می کند چون احتمال نزول قیمت هست.
مقاطع در بازار ایران
میانگین قیمت سایز 8 تا 32 روز شنبه 28400 ریال بود. تا آخر هفته تغییر جدی نداشت چون حمل کالا عملاً متوقف بود. کارخانه ها از روز دوشنبه قیمت اعلام می کردند ولی عملاً معامله نمی شد. بازار برای این پیشامد آماده نبود ضمن آنکه در خلال سالهای قبل لیدرهایی که بازار را هدایت می کردند از کار کنار کشیده اند به همین دلیل سردرگمی در روشهای کار دیده می شد. این شرایط باعث کاهش تولید به نسبت زیادی شده است.
با اتمام اعتصاب یک روزه مشکل حل نمی شود ولی جو بازار خودش را پیدا خواهد کرد.
ورق در بازار ایران
قیمت ورق گرم ضخامت 2 میلیمتر رول روز شنبه 29850 ریال در انزلی بود تا آخر هفته تغییر جدی نکرد و به 29900 ریال رسید. علت آن توقف معامله ها بود. ورقهای گرم ضخامت 2.5 تا 15 میلیمتر 28636 ریال قیمت متوسط داشت ولی بعلت عدم حمل معامله ها محدود بود تا آخر هفته قیمت میانگین به 39118 ریال رسید. علت این افزایش قیمت آن بود که معاملات محدودی در سطح استانها صورت می گرفت. ورقهای ضخامت 15 میلیمتر به بالا هم همین روند را داشت، به علت عدم حمل از اهواز معاملات به درون استانها محدود شده بود که باعث شد قیمت متوسط به 30063 ریال برسد.
ورق سرد نیز همین مشکل حمل را داشت، حمل کالا از اصفهان و انزلی صورت نمی گرفت بهمین علت قیمت متوسط 35730 ریال تا آخر پایدار ماند. همین مطلب در مورد ورق گالوانیزه هم بود
مشکل حمل مسأله جدی است اما فارغ از آنکه این مسأله چطور پا گرفته است، مسأله اصلی این است که بخش حمل و نقل یک متولی ندارد و بهمین دلیل می بینیم روز سه شنبه و چهارشنبه اعتصاب از غرب و شمال کمرنگ شد درحالیکه در اصفهان بطور نصفه نیمه ادامه دارد و در خوزستان هیچ تغییری صورت نگرفته است. در شرایط فعلی آهن اسفنجی به کارخانه تولیدکننده شمش نمی رسد با تعطیلات پیش رو این توقف جدی تر خواهد شد، طبعاً تولید شمش همچنان متکی به کارخانه هایی است که از ضایعات استفاده می کنند. تولیدکننده های میله گرد هم توان خرید شمش را ندارند چون امکان فروش کالایشان را ندارند در واقع چرخه تولید و تجارت متوقف شده است. دولت سیاست صبر و سکوت را در پیش گرفته و برخورد نمی کند تا راننده ها خود خسته شوند چراکه این اعتصاب می تواند بدعتی باشد برای سالهای آینده. افزایش بیست درصدی روی نرخ حمل می تواند تاثیر شدیدی روی نرخ تورم داشته باشد که دولت نسبت به آن حساس است، بنابراین امید این است که با خسته شدن بعضی راننده ها و ایجاد اختلاف در بین آنها کار به سامان برسد ولی سؤال اینست که چرا گره ای را که دولت می تواند با دست باز کند حالا با دندان هم باز نمی کند. روز چهارشنبه جلسه بررسی تراز انجمن تولیدکنندگان فولاد بود، آقای اسلامیان ضمن گزارشی که به مجمع دادند به دو نکته اساسی بطور گذرا اشاره کردند که بسیار مهم بود. نکته اول نرخ ارز بود که با این نرخ صادرکننده ها مشکل دارند. این مسئله ایست که مورد اشاره همه صادر کننده هاست و در صورتی که دولت چاره اندیشی نکند در ماههای پیش رو با مشکلات بسیاری روبرو خواهد شد ولی نکته دوم که کمتر کسی به آن می پردازد مسأله تحریم صادرات است که از سنگ آهن تا کالاهای ساخته شده را در بر می گیرد. صادرات ایران در سال گذشته بیشتر به اندونزی، اروپا، ویتنام و هند بوده است. این تنوع بازار کمک خوبی است ولی همه این بازارها تحت تاثیر امریکا هستند. با محدودیت صادرات فولاد اروپا به امریکا در ماههای آینده شاهد سرازیر شدن کالاهای اروپایی به بازارها خواهیم بود، همین امر روی قیمت تاثیر می گذارد. بنابراین صادرات فولاد کشور از دو جنبه در خطر است. اول اصل صادرات دوم قیمت، محققاً این امر باعث روانه شدن مازاد تولید که صادر می شده به بازار داخلی خواهیم بود در این میان کارخانه های دولتی برای فروش محصول بازار را تحت فشار قرار خواهند داد در نتیجه تولیدکنندگان کوچک از بازار خارج می شوند. صنعتی که امروز نرخ بهره وریش زیر 40 درصد است در آینده نزدیک به زیر 30 درصد سقوط خواهد کرد. ادامه این وضع اشتغال را شدیداً تهدید خواهد کرد و مشکلات اجتماعی به دنبال خواهد داشت. دولت ضمن چانه زنی سیاسی در خارج از الآن باید طرحی را برای این مازاد عرضه پیش بینی کند، در غیر اینصورت بزرگانی مثل مبارکه و فولاد خوزستان در قدم اول در معرض خطر خواهند بود.
فولاد ایران
این مطلب بدون برچسب می باشد.
ثبت دیدگاه